Wednesday, May 2, 2012

චතුරිකා

චතුරිකා මම දාන හැම පෝස්ට් එකකටම හැම ෆොටෝ එකකටම,හැම කතාවකටම ලයික් කරනවා.ඒත් ජීවිතේ ලඟින් හිටපු එක්තරා කාලයක අපි අපිවම අන්ලයික් කර ගත්තා දිගට - හරහට.එකම ස්ටේෂන් එකක දෙපැත්තකට යන කෝච්චි දෙකක අපි හිටියේ.එයාල නැගෙනහිරට-අපි බස්නාහිරට.ජීවිතේ කවදාවත් එකම පැත්තට ගියේ නෑ.
අපි පරණ ලී බංකු ටියුෂන් පංතියේ දෙපැත්තක වාඩිවෙලා ඊශ්‍රායෙල්-පලස්තීන් වගේ මුහුණට මුහුණ බලාගෙන හිටියේ..කවුරු මුලින් ප්‍රහාර එල්ල කරයිද කියලා.
අපිට තරහා වෙන්න, එකිනෙකාව පෙන්නන්න බැරි වෙන්න කිසි හේතුවක් තිබ්බෙ නෑ.ඒත් ශිෂ්ටාචාරයේ ශත වර්ෂ ගනනාවක් මුළුල්ලේ ගාල්ල පැත්තට සහ අම්බලන්ගොඩ පැත්තට ඉස්කෝලෙ ගිය අපේ මුතුන් මිත්තන් මේ ආරෝව දිගටම කන්ටිනිව් කරලා තිබ්බා.එයාල එහෙම කළ නිසා අපිත් කළා..නේද අනුරාධි?
චතුරිකාගෙ තාත්තා අපේ තාත්තාගේ හොඳ යාළුවෙක්, අපේ ගෙදරත් එනවා.අපේ රොෂාන්ති නංගි චතුරිකාගෙ කසින්.සමහර විට අපි නෑයොත් වෙනවාඅ ඇති ! මේ හැම දෙයක්ම හොඳින් දැන දැන චතුරිකාව වහ කදුරු ගානට හිතපු අතීතයක් ඒක.
කොකා ට අදහසක් තියනවද ගාල්ල පවර්සෙට් එකේ ළමයින්ට අම්බලන්ගොඩ පවර්සෙට් එකේ ළමයි පෙන්නන්න බැරි උනේ ඇයි කියලා??????????
ඉස්සර චතුරිකා වාඩිවෙන්නේ ටියුෂන් පංතියෙ ඉස්සරහම පේලියේ..අපි ගාල්ලෙ ගැන්සිය, ඊට මීටර් 20 ක් දුරින් බෆර් සෝන් එකක් තියලා වාඩි වෙන්නේ.ඒ කියන්නේ පංතියේ අන්තිම පේලියේ.
මේක තමා අපි අතර එදා තිබුනු පංති පරතරය.
මේක වෙනස් කලේ මාක් සකර්බර්ග්.
එයා මේ බුකිය ඇරියෙ නැත්නම්, අපි හැමදාම එකම ස්ටේෂමේ දෙපැත්තකට දුවයි.
ප.ලි. ට්‍රිලීෂියා ද මතක් කළ බව කියන්න.

1 comment:

  1. අඩෝ අදහසක් තියෙනවද කියල අහපුවම උත්තර දීලා ඇති. පෝස්ට් කොපි කරනවා නම් උත්තරත් කොපි කරපංකෝ.

    එදා ලිව්වා එක සිරා අදහසක්. දැන් ඒක මතක නැහැ ඕයි.

    ReplyDelete

 
;